jljl;kj;

Bladdkjafljdfl

Hoeveel mensen nemen niet een abonnementje op de sportschool. Voor veertig eurootjes per maand mag je dan onbeperkt een beetje bewegen. En voor dat geld gaan we dus xe9xe9n keer in de week aan de bar hangen ons eens stevig in het zweet werken. Alleen … hoeveel van die mensen komen niet met droge kleren weer thuis? En hoeveel mensen vinden een half uurtje bewegen al ‘een stevige training’. Ik geloof daar niet zo in. En ik snap ook niet dat er mensen zijn die geloven dat je stevig kunt afvallen terwijl daar nauwelijks beweging tegenover staat. En dan al helemaal geen intensief bewegen, want stel je voor, straks ga je nog zweten! Die mensen zouden ook eens een VMV-dieetje (Vreet Minder Voer) kunnen overwegen.

Als wandelende tak hoef ik zelf niet te sporten om op mijn gewicht te blijven. Sterker nog: als ik aan de lijn ga, dan moet het de stijgende lijn zijn. Maar voor mijn algeheel welvoelen kon het helemaal geen kwaad om eens in beweging te komen. Ik heb niet gekozen voor de sportschool, of iets van dien aard, maar gewoon voor de openbare weg en de waterkant. Gewoon in weer en wind. En: dat voelt heerlijk xe9n is nog gratis ook! Dan merk je pas dat je lichaam is gemaakt voor deze omstandigheden en niet voor duffe kantoortuinen en de hele dag op een stoel zitten. Exe9nmaal heb ik de loopband gebruikt om een training af te wikkelen. Wat een drama! En dan hadden ze het apparaat nog voor de spiegel gezet ook. Nee, niets voor mij. Voor mij gewoon weer en wind.

Zo ook de tweede zondag van januari. Dan wordt traditioneel de halve marathon van Egmond verlopen. Het laat zich raden dat als je rond die tijd in het jaar een evenement organiseert dat het met het weer alle kanten uit kan, doch zelden de goede. Ook dit jaar stond er veel wind en was het waterkoud. Ik ken het klappen van de zweep en de gekozen kleding bleek uitstekend bestand tegen deze frisse winterzondag. Voor Mir en alle andere toeschouwers was het een stuk minder ideaal want het was gewoon ronduit blauwbekken geblazen. De wind waait guur over de boulevard en dwars door de kleding heen als het startschot valt. Eerst een stukje door het dorp en dan het strand op voor 8 km ploegen langs de vloedlijn. Windkrachtje zes tegen. Meteen het zwaartste deel van de tocht. Precies halverwege mag je tegen de duin op de duinen in voor de tweede helft. Hier loop je meer beschut maar speelt de vermoeidheid parten. Dan het laatste stukje: de Bloedweg op (waarom zou die weg zo heten?!!). Na nog een klein stukje dorp komt onvermijdelijk de finish weer in zicht. Keurig rond de tijd die ik gepland had. Mir zou me bij de finish weer opvangen. Alleen … kennelijk had ik niet helemaal duidelijk uitgelegd hoe de tijdwaarneming werkt en was zijn in de veronderstelling dat ik een half uur eerder weer over de finish zou komen, in een nieuw wereldrecord ofzo. Gelukkig vinden we elkaar achter de finish snel en laat ik me de warme felicitaties welgevallen. Trots voert ze me mee richting de wasstraat, want ze is dan wel trots op het mannetje, maar hij mag alleen fris en gewassen weer mee in de bus naar huis. En waar het normaal lang wachten is op een plekje mogen we nu meteen in de bus plaats nemen. Ze pakt mijn verse patatje en geeft het aan een schorempie met de hunkerende ogen. Goed, geen patat voor deze jongen maar wel een warme plek in de bus.

En morgen? Morgen is het weer zo ver. Egmond was het begin van de training voor R’dam marathon, 9 april a.s., en City-Pier-City is het ijkpunt voor R’dam. Morgen om half drie valt het startschot voor weet-ik-veel-hoeveelste CPC. Vanuit het hartje van Den Haag even op en neer naar het stand van Scheveningen en dan via de Scheveningse weg, Plesmanweg en Koningskade weer snel naar de Lange voorhuid Voorhout voor de finish. En dit keer loop ik niet helemaal alleen: Dennis loopt ook mee! En dat doet hij in R’dam ook!

_______
Lees ook: CPC vorig jaar

---

Voor mensen die meer willen weten over hardlopen en deze sport op een gezonde manier willen bedrijven heeft de Koninklijk Nederlandse Atletiek Unie (KNAU) een speciaal boek gemaakt: het Lopersboek (voorheen de Hardloopbrochure). Je kunt dit meestal bij de boekhandel vinden voor minder dan een tientje. Mocht je het bij je eigen boekhandel niet vinden, dan kun je het ook direct bij de KNAU bestellen via (030) 608 73 00.

Het boekje bevat veel essentixeble informatie over bijvoorbeeld voeding, rekoefeningen, training, schema’s, blessure’s en preventie, voeding, fysieke klachten, kleding, schoeisel, etc, etc, etc …..

Pling. Mail. U is erg stil op het net… Zeker verkerink? Haha…
Yep, helemaal waar! ((o:

En dat is best heel erg leuk, hoewel ik niet zal ontkennen dat er ook wel eens een moeilijke dag tussen zit. Maar het loggen is even helemaal op pauze gezet. Waar ik vroeger een kijkcijferjunk van het eerste uur was schrijf, lees en reageer ik nu alleen wanneer ik daar tijd voor heb en zin in heb. En heel soms ben u me misschien hier of daar ergens tegengekomen de afgelopen maanden. Stiekem mis ik jullie toch een beetje ((o;

Ondertussen log ik ook al meer dan een jaar. Voor mij toch een moment om niet ongemerkt voorbij te laten gaan omdat dit, mijn eerste log, was ingegeven door de situatie van dat moment. Een niet bijzonder florisante periode uit mijn leven. Maar je begint ook geen log als het goed met je gaat. Nu meer dan een jaar later is de situatie significant veranderd. Het gaat goed met Dantzig! Al langer, maar nu vandaag de Siberische lente officieel is begonnen durf ik ook te zeggen dat het prille groen in mijn leven ook weer ontluikt. Kennelijk kent ook een mensenleven seizoenen: vrolijke fijne perioden die worden afgewisseld door donkere perioden, perioden die dwingen tot herbezinning en koersveranderingen. Kennelijk zijn oude wijsheden als ‘zeven vette jaren volgen na zeven magere jaren’ en ‘na regen komt zonneschijn’ nog niet zover bezijden de waarheid. Kortom:

Hey, my life is okay! How are you today?

Okxe9, veel loggen doe ik niet veel meer, maar ik compenseer dat het doen van voldoende andere leuke dingen. Zo ook gisterenavond. We zouden naar de nieuwe voorstelling van Hetty Heyting gaan en om het spannend te maken zouden we met de auto pakken. Stervens koud buiten maar zo lekker warm naar het hartje van Amsterdam. Maar raak je het ding daar ook kwijt? Nou, voor de deur zelfs. Alleen …. het tarief! Vier euro en veertig eurocent …. per uur! En dan durven ze boven de inwerpsleuf nog te zetten: alleen kleingeld inwerpen.

Gelukkig was de voorstelling leuk en goed. In 2001 verloor ze haar man met wie ze samen op het podium stond. In de twee uur dat ze ons amuseert vertelt ze haar verhaal van haar verwerking, het pad dat ze bewandeld heeft. Nou weten wij dat je daarvoor net zo goed een weblog had kunnen nemen, maar soit, dit is veel leuker. Bovendien is het leuk om een aantal van de vele typetjes die ze is ‘terug te horen’. Ook tante Til geeft nog even acte de presence. Het is een schitterend stukje verteltheater en ze blijkt ook een ster in het maken van improvisatietheater: niet het onderdeel dat ik het leukste vind, maar gelet op het gelach uit de zaal ….

Des te minder uitzicht, des te meer inzicht.

Naast ons zit een pennenlikker van een lokale krant. Hij mag kennelijk een recensie schrijven. Het zure smoel doet vermoeden dat zijn schrijfsel niet bijzonder positief zal zijn. Leuk voor als je op het podium staat. Kennelijk is de gemoedstoestand van de recesent belangrijker dan de artistiek prestaties op het podium. En hoewel het overduidelijk is dat de zaal zich – en naar mijn verbazing ook het jonge deel daarvan! – amuseert, is dat kennelijk geen vermelding waard. Een hele geslaagde avond.

Okxe9, niet voor de recesent. Maar wat kan een recesent gelukkig maken??

Valentijnsdag: a matter of hearts. Nou is Valentijnsdag niet helemaal mijn ding. Correctie: niet helemaal xf3ns ding. Niet dat er iets mis is met commercixeble aangelegenheden, ook niet op een dag als deze, maar gearrangeerde sentimentaliteit ….. nee, dat toch weer niet. Toch hebben we zo onze eigen reden om wel wat leuks te gaan doen. Lekker uit eten in wat wij een fatsoenlijk restaurant achtte. Nadruk op achtte. Want het leuke plaatsje bij het raam bleek niet het plekje dat ik had gereserveerd, maar we nemen plaats op de mooie tweede plaats, naast de grill. Onze jassen hangen nog niet koud over de leuning als twee dienders zich in de zaak vervoegen aan de bar. Okxe9, de kas is gejat. Kan ‘beuren, nietwaar? We slaan het voorgerecht over en bestellen meteen een hoofdgerecht. So far, so good. We moeten even wachten en het bord is niet bijzonder goed gevuld, maar het smaakt wel goed. Dat we vermoedden dat de meegeserveerde frieten bij McCain vandaan komen boeit nu even niet.

Maar het grote wachten moest nog beginnen. We wachten een eeuw op de desertkaart en nog langer op het desert zelf. Ze hebben het zelf ook door en bieden aan om iets lekkers na(ast) het desert te zetten. We mogen er echter zxf3 lang op wachten dat we besluiten dat ze het toetje mogen houden en dat we meteen door willen naar de rekening. Terstond worden de toetjes aangerukt. De serveerster rennen nu af en aan, meestal om hun verontschuldigingen aan te bieden. Maar als de deserts voor ons neus staan herkennen we maar xe9xe9n van de twee; ze dringt nog aan: of we xe9cht geen appeltaart willen, het is gratis. Nee dus, en de door het huis aangeboden desertwijn mogen ze houden. Terwijl de ene serveerster het desert in elkaar draait, biedt de andere bij ons wederom haar verontschuldigingen aan: het loopt vanavond niet zoals het moet. Nou, om eerlijk te zijn: als ze het niet gezegd had was het ons niet opgevallen. En dat terwijl de deserts zelf van een prima kwaltiteit zijn. Heerlijk!

Wij maken er maar grappen over: niet dat we het zo leuk vinden, maar het kleeft een beetje aan ons. De vorige keer wist zij een tentje waar je lekker kon eten. Dat was voor ons beiden de eerste keer dat we over alle gangen wat te klagen hadden en we twee van de drie gangen hebben laten staan omdat het werkelijk niet te vreten was. Wel lekker goedkoop want er mag soms wat van de rekening af en het woord fooi is ons bijkans onbekend. Sowieso komt het ons voor dat de bediening in NL de laatste jaren steeds slechter, lomper en onbeschofter lijkt te worden, tot op het irritante af.

Gevonden: een memory stick. Als je je memory stick kwijt bent dan kun je deze bij mij weer ophalen. Stuur gewoon even een mailtje, dan komt het allemaal wel goed. Je weet dat het jouw stick is als je bezig houdt met de beveiliging van de minister van defensie in Afganistan, je je bezighoudt met de aldaar gestationeerde troepen en beveiliging daarvan, je foto’s en informatie verzamelt over strategische objecten aldaar en je bijhoudt wat de geweldsinstructie en geheime procedures voor NL-se militairen die aldaar gestationeerd zijn.

Meer info: RTL4 nieuws

Onder het mom van politiek mag ook leuk zijn, schoven we gisterenavond aan in Bitterzoet in de spuistraat voor het politiek cafxe9 van Lux Voor, een soort progressief politieke denktank voor ‘jongeren’. Nog nooit eerder geweest dus eerst gewoon eens kijken. Ik zal niet ontkennen dat ik ook een beetje gelokt werden door de gast van de avond: Job Cohen, een van mijn favoriete politici. Ik moest even wennen aan de interviewer – model corpsbal die zichzelf zeer gaarne hoort praten – maar hij is wel scherp en loodst ons na een wat aarzelend begin bekwaam door de avond. Veel nieuwswaardig komt er niet uit het gesprek, maar het is een genot om Cohen te horen laveren door de gestelde vragen. Exe9n ding is wel een scoop: Cohen geeft aan dat hij in 2007 graag bijtekent als burgermeester van Amsterdam. Bij voorkeur verlaat hij dan tegen 2010 het toneel als laatste door de kroon aangewezen burgermeester van Amsterdam. Leuke avond.

Op de terugweg grappen we over de scoop van de avond. Zij vindt het geen nieuws omdat iedereen het al weet. Ik vind dat ze het best in haar radioprogramma mag noemen dat ze uit de mond van Cohen heeft mogen vernemen dat hij nog even wil aanblijven. ‘Oud nieuws’ en ze kiest voor vierkante gehaktballen. ‘s Middags houdt ze lachend het Parool omhoog vanwaar we paginabreed worden toegelachen door de burgermeerster. Nee, dan liever een balletje gehakt …

Detail uit ‘Burial of Count Orgaz’ van El Greco, 1586

Het is altijd goed om een stokje achter de deur te hebben voor als er gelogd moet worden, dat moeten Life en Felix gedacht hebben. Geen slecht idee want ik schrijf momenteel minder logjes dan dat er goede dingen door het kabinet worden gedaan, en dat is niet veel. Moar goed, een logje dus, een stokje dus! Mijn eerste want stokjes zijn niet mijn ding. Voor een keer zondig ik maar. Waar dit stokje vandaan komt? Ik weet het niet, maar vast dat er iemand nog een Pommetje voor de dorst had.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
- Achter de kassa en groenteman bij de plaatselijke supermarkt
- Nachtwerk in de broodfabriek (elke dag sesamcroissants met kersenjam!)
- Kwikfitter (denkt aan de vele liters hete motorolie die in zijn mouw zijn verdwenen)
- Helpdesker bij de provincie (bij mevr. Kanniet)

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
- Wilde Mossels (*)
- The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (*)
- Das Boot (*)
- Shakespeare in love (*)

Vier mensen waar je best naast zou willen wonen:
- maakt me echt niet uit, als het maar in Loosdrecht aan de plas is

---

Vier schilderijen waar je graag naar kijkt:
- Pianist van Herman Brood
- sommige werken van El Greco
- Kandinsky
- Corneille en Appel

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
- Terschelling
- Marokko
- Thailand
- Egypte

Vier concerten die indruk maakten:
- Mijn eerst concert: the Cure in Ahoy in 1987
- Pinkpop in Geleen nog (Cure, Cult, Waterboys, Claw boys Claw)
- Rammstein
- Faithless en Arid op Werchter 2002 ofzo

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
- webmail
- weblog
- knmi meerdaagse verwachting
- marktplaats

Vier dingen die je graag eet.
- Pannekoeken met spek en stroop
- Kip tandoori
- Lasagne
- Ossenhaas

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
- Op een zomers Bloemendaal
- Ergens in Azixeb (zon en zee geen bezwaar)
- Peru
- het torentje aan het Binnenhof

Vier loggers die je gaat taggen:
- the Mfactor
- Just Johan
- Looney Toon
- Rian

Tja, feest is pas een feest als Dantzig niet is geweest zou je kunnen denken. Maar ik had beloofd om plaatjes te draaien en dat heb ik dan ook gedaan. Al een paar dagen plaatjes zitten sorteren en bedenken wat ik zou gaan draaien. Al een leuk hoekje op de harde schijf ingericht als ik Just Johan vraag hoe het eigenlijk zit met de techniek ter plaatse. Hoezo geen zelf gebrande cd’s???? Toch maar bellen met barman Wilfred die uitlegt dat de installatie moeite heeft met zulks. Maaaaar … hij heeft wel een computer staan met een paar duizend nummers en de mogelijk bij te downloaden. En dat allemaal legaal. En Wilfred en Roos blijken een leuke muzieksmaak te hebben. Dus met alleen tien zelfgebrande verzamel cd’s – je weet maar nooit – vertrek ik richting Utrecht. Het is een beetje stress in huize Dantzig want Mir heeft een premiere en vindt het toch een beetje spannend.

Maar voor een keer ben ik op tijd. Sterker nog: als ik de Stadsgenoot in Utrecht binnenloop kijk ik tegen een bijna leeg cafxe9 aan. Aan de bar hangen twee jongens. Ik kan er geen logger in herkennen. Ik maak kennis met Wilfred die meteen een biertje voor me neerzet. ‘Ik ga even bellen’ zeg ik en terwijl ik met de telefoon aan mijn oor sta zwaait de deur open en komt het gouden koppel binnen. Blijkbaar hebben Jet en Johan gewinkeld bij de verkeerde winkel. De begroeting is hartelijk en ik moet lachen, want de laatste keer dat ik ze zag belde Jet met de vraag waar ik bleef, terwijl ik met de deurknop van Johan’s huis in mijn hand stond. Toeval?

Niet veel later gaat de deur weer open en komt Zeeland binnen. Patty slaat meteen een Telegraaf om mijn oren open en we maken kennis. Leuk om ze eindelijk allemaal eens in het echt te ontmoeten! Ze zijn veel lelijker leuker dan ik me had voorgesteld. Gelukkig hebben zo ook heerlijke hapjes meegenomen, maar volgens mij verwachtte ze 500 man ofzo. Eten in overvloed vanavond. Tijd voor mij om me met de muziek bezig te houden terwijl het cafxe9 zich nu snel vult met de vele loggers en niet loggers. En dat valt nog niet mee, om leuke nummers te toveren uit een bijna eindeloze verzameling van andermans muziek waarbij downloaden van gewenste nummers via een waslijn lijkt te gaan. Maar we komen er, hoewel ik een hoop nummers maar laat schieten. En op momenten dat me even niets te binnenschiet wordt ik welwillend ter zijde gestaan door barvrouw Roos die vaker met het bijljte gehakt heeft.

Het loopt alweer tegen enen als ik mijn naam hoor roepen, en nog een paar keer ook. Het blijkt dat mijn skatje zich achter de bar gemeld heeft terwijl ik met mijn hoofd zowat in een computerscherm stond. Gezellig, de familie is compleet. We zoenen snel bij en ze maakt kennis met mijn familie terwijl Zeeland zich alweer naar de uitgang spoedt. Ik beloof Rian plechtig om nix over haar enorme kont te schrijven en dat doe ik dus ook niet. We kletsen nog even na en komen tot de ontdekking dat Mir en Swan een soort van collega’s zijn. Het wereldje is klein. Nog een whiskeytje aan de bar en dan is het tijd voor ons om de thuisreis te aanvaarden. De meeste loggers zijn ons reeds voorgegaan. Moe maar voldaan ploffen we – na een stadswandeling van bijna een half uur! – in de auto en rijden we de nacht in.